door: Miel

Thomas werd wakker met bonzende koppijn. Met half toegeknepen ogen kijkt hij de ruimte rond. Hij herkent zijn jas, die naar een onbekende stoel gegooid werd. Wat verderop ligt zijn sjaal in de hoek gefrommeld. Hij heeft enkel een badjas aan en voorlopig is er geen spoor van zijn andere kledingstukken. Hij kijkt wat nauwkeuriger rond en herkent de ruimte niet. Ook herinneringen lijken niet meteen terug te keren. Zijn geheugen laat hem wederom in de steek. Hij besluit op onderzoek uit te gaan en raapt zijn schoenen op. In de zak van zijn jas zit enkel nog een gebruikte zakdoek, zijn gsm en portefeuille zijn in de verste verte niet te zien. Hij loopt de gang op en opent de eerste deur. Hij ontwaart een meisje dat in foetus houding lijkt te slapen. Lange blonde haren die als een waaier rond haar hoofd liggen. Ook zij heeft diezelfde badjas aan. Thomas besluit haar nog niet wakker te maken tot wanneer hij een beter zicht heeft op wat zijn situatie is. Hij gaat verder naar de volgende kamer. Hier treft hij een leeg bed aan met een bureau. Op het moment dat hij in de kasten wilt neuzen, hoort hij plots geroep in de gang. Hij verstaat niet goed wat, maar hoort wel duidelijk een boze toon. De stappen komen dichterbij en Thomas springt in een kleerkast. Hij trekt hem snel dicht maar er zit een broekspijp tussen de kastdeur. De deur van zijn kamer gaat open, tijd om de kastdeur goed dicht te doen is er niet meer. Er komt eerst een middelbare man met bruin haar binnen. Druk met zijn armen gebarend vloekt hij en zegt: 'Waarom moest je hem zo nodig meenemen, je weet dat je geen onnodige risico's mag nemen en je hebt dit nog nooit alleen gedaan'. Nu komt ook de 2de spreker binnen, een jongen van rond de 16 jaar, hij is groter dan de andere maar met een veel slankere lichaamsbouw, hij komt wat knullig over en heeft bruine krulletjes. 'Sorry David, het leek me een goed idee en het zag er gemakkelijk uit, ik ben het beu me zo nutteloos te voelen en heb het jullie al ontelbare keren zien doen, sorry'. De jongen kijkt schuldbewust naar zijn voeten. David lijkt inmiddels wat gekalmeerd en knikt. 'Oke niks aan te doen, we hebben het hier later nog over, op dit moment moeten we hem zo snel mogelijk vinden, boos zijn heeft nu geen nut’.