Anton Robberechts is een zelfbenoemde ‘muziek-freak’: als jonge muzikant is hij niet alleen actief in meerdere bands (Kaat Van Stralen, LupaGangGang en Bianca Steck), maar vult hij ook zijn tijd met het presenteren van een radioprogramma en het aandikken van muziekcollecties.

Wat is je levensdroom?
Misschien om zo veel mogelijk mensen te kunnen raken met iets waar ik aan heb meegewerkt. Voor mij gaat het over de muziek en de emotie en de gevoelige snaar kunnen raken. Daar hoef ik totaal niet als hoofdpersoon in te zitten. Ik ben bijvoorbeeld heel blij om in een band te kunnen spelen en dan een breed publiek daarmee te kunnen bekoren. Het gaat echt wel over die mensen kunnen meepakken in een verhaal. In die zin is mijn levensdroom dan misschien om het op een grote schaal te kunnen doen, maar wel nog steeds heel gelukkig te blijven al doende, tussen die enorme explosie die gebeuren kan. Ook om de rust te kunnen bewaren al doende, want dat is soms moeilijk als het heel hard gaat.  

Hoe ziet je ideale slaapplaats eruit?
‍Voor deze tijd, een plaats met wat koelte en een goed hard bedje: een stevige matras met een goed doorzakkend hoofdkussen. Het hoeft ook totaal geen dik dons te zijn. Gewoon ergens waarbij ik weet ’het is hier veilig, ik lig hier safe’. Ik luister vaak ook veel muziek voor de nachtrust… en eigenlijk is dat echt een superslechte gewoonte. Want wat ik meestal doe, is oude liveopnames uit de beginperiode van mijn eerste band LupaGangGang herbeluisteren. En dat is keileuk, want dat is keientertainend. En ook altijd verrassend, want dan besef ik wel ‘shit, we waren niet slecht voor onze leeftijd’. Maar dat is eigenlijk niet goed, want zo kan ik niet in slaap vallen. Dan ben ik gewoon de hele tijd dopamine aan het krijgen. Ik moet daar echt iets beters op verzinnen.

Welke rol speelt nachtrust dan voor jou in het creatief proces?‍
Ik merk eigenlijk steeds vaker dat ik meer mijn best moet doen om voldoende nachtrust te hebben. Ik heb onlangs zo’n standaardtimer op mijn gsm ingesteld, die de nodige uren aan slaap zou geven. Dat is nog niet echt aan het helpen, maar het geeft al een indicatie van wat ik meer moet halen. Ik heb dat wel gewoon gemerkt de laatste tijd. Mei was echt “May”-hem: er was veel drukte, van hier naar daar, shows in het buitenland enzovoort… en dus heel weinig slaap. Dat heeft een beetje gezorgd dat het begin juni echt ‘too much’ was. Dus heb ik wel steeds meer en meer door wat dat wil zeggen. Slaap doet enorm veel voor uw creativiteit, voor uw alertheid in de ochtend, maar ook gewoon uw algemene energieniveau. Want ik heb wel echt mijn acht uur slaap nodig. Ik moet er meer en meer bewust mee omgaan, maar het is nog een zoektocht. Want ik ga ’s avonds ook vaak naar concerten. En dan blijf ik soms te lang plakken op café. Ik ken ook te veel volk in Brussel, dat is wel gevaarlijk soms. Gelukkig ben ik niet iemand die echt nachten lang nog moet doorwerken aan iets. Tenzij het moet of er een deadline is (lacht). Allé, ik ben geen student meer (lacht). Normaal kan ik voor mijzelf echt goed zeggen van ‘oké, het is nu twaalf uur, nu rond ik het af’. 
‍
Zijn er dromen die je het meest bijblijven?
Ik ben een dromer die bijna iedere avond wel iets beleeft. Een jaar geleden ben ik peter geworden van een petekindje, Olivia. Daar heb ik al een paar keer over gedroomd. En hoewel ze het eigenlijk nog niet kan, heeft zij al in mijn dromen gepraat, onlangs nog in het Engels zelfs. Ik was daar zo van onder de indruk. En ja, wat wil dat dan zeggen? Dat ik daar misschien veel van verwacht? Dat kan wel, want het is ook een veelbelovende kleine. Ze zit vol energie en levenslust, which is great. Dus het zijn dat soort zaken - niet bepaald veel patronen - die in mijn slaap terugkomen. Behalve dan wel de muziek, de bands… dat houdt mij wel bezig. Maar dat zijn meestal wel echt leuke dingen. Er gaat gelukkig niet zo veel fout in mijn dromen.
‍
Weet je nog wat je vannacht hebt gedroomd?
‍Toevallig wel. Het had eigenlijk ook te maken met vandaag. Want vandaag hebben we twee shows met Kaat, eerst in Gent en dan in Lommel, dus het gaat echt een heel traject zijn. En mijn droom had ook te maken met onderweg zijn: dat ik met een hele groep muzikale vrienden in Amerika een boot had gepakt terug naar waar wij vandaan kwamen. Alleen had ik door dat niet iedereen mee was, dus vroeg ik overal na van ‘is dat normaal dat niet heel de groep mee is of weet iedereen dat wij nu zijn vertrokken’? En als antwoord kreeg ik een chille ‘ja, ja’, maar ik voelde mij toch wel een beetje de bezorgde vader van de groep. Ik weet ook niet wat dat dan wil zeggen. Ik ben wel meestal iemand die zich in een groep nogal snel verantwoordelijk kan voelen. Dat is iets dat ik vaak merk, ook binnen de bands, dat ik het mij nogal snel kan aantrekken als iemand zich niet goed voelt. Of als er een geschil is, dat ik het wil oplossen. Het is misschien eerder ook dat ik mij de laatste tijd soms zorgen maak, van ‘shit, ik mag ook niet té veel hooi op mijn vork nemen’.
‍
Ben je een dagdromer?
Ik heb wel vaak conversaties met mezelf. Zoals iedereen, denk ik (lacht nerveus). In die zin ben ik wel een dagdromer, want ik ga niet echt uit de room door weg te dromen. Ik ben wel iemand die veel overpeinzingen heeft over bepaalde zaken, maar dan voer ik vooral veel gesprekken met mezelf. Dat is dan de manier waarop ik dingen verteer.
‍
Wat is je ergste nachtmerrie?
De veralgemening van haat en racisme, díe shit. Dat dat nog veel meer wordt genormaliseerd vandaag. Daar wil ik zo ver mogelijk van wegblijven. Ik ben niet iemand die veel schrik heeft van spinnen. Dan gaat mijn angst eerder over het maatschappelijke, over de algemene tendens in de wereld en de ruk naar rechts. Dat dat steeds harder wordt gepusht en zelfs het nieuwe normaal wordt hier in onze westerse landen. Ik heb gelukkig niet echt nachtmerries over mijn shows. Dat ik mijn kleren vergeet of dat alle snaren van mijn gitaar springen. Ik weet ook wel dat zoiets gefixt kan worden, dus heb ik daar echt geen stress over.
‍
‍Op wie of wat zijn wij als cultuur nu aan het slapen?
Veel zwarte muziekgenres, waaronder hiphop, R&B, soul… Nochtans hebben we veel talent in België. Leblanco, één van de grootste rappers, wordt bijvoorbeeld nergens op de radio gedraaid. Underground-gewijs zijn er zo veel jonge mensen bezig, ook met genres als elektronische muziek, waar echt geen aandacht voor is. Dan zou ik graag een nieuw soort platform willen zien dat dat ook mee in de verf zet. Ik weet wel dat BRUZZ dingen doet en de VRT probeert, maar een zender als StuBru… Sorry, maar dat is echt wel jammer, dat is eigenlijk gewoon MNM aan het worden, want die draaien gewoon dezelfde soort muziek. Terwijl zij vroeger wel écht alternatieve muziek pushten. Je weet ook dat veel mensen dat toen apprecieerden en ergens is dat dan allemaal veranderd. Er is gewoon een platform nodig dat ook breed wordt gedragen vanuit een grotere instantie die opkomend talent in de kijker durft te zetten. Want ik weet zeker dat daar keiveel publiek voor is. Dat is er honderd procent. Het is gewoon kwestie van zoiets op te richten en er uw schouders onder te zetten.

Aude Vanneste is kunststudent aan LUCA School of Arts. Hoewel ze zich doorgaans ook bezighoudt met grafisch en illustratief werk, is haar medium bij uitstek fotografie. In haar eigen woorden heeft ze het afgelopen jaar immers haar ‘liefde gevonden in de donkere kamer’. Als kunstenares zoekt zij naar het menselijke en repetitieve en lastige aspect van kunst.

Als kunstenaar, droom jij van ideeën?
In mijn dromen heb ik al heel vaak een foto gemaakt waarvan ik in de ochtend hoop dat het op mijn gsm staat. En dan blijkt dat beeld niet te bestaan. Dat vind ik héél moeilijk om los te laten, want dan denk ik altijd ‘goh, dat was de mooiste foto van mijn leven’. Ooit heb ik een foto gemaakt van mezelf op een planeet die net groot genoeg was om op te staan. Van daaruit kon ik dan op de aarde kijken en het universum was niet zwart, maar roze; vol met wolken en de mooiste zonsondergang die ik ooit heb gezien. Daar had ik dan een foto van gemaakt: van mijn voeten en de aardbol. Het is echt jammer dat die niet bestaat. Dat is wel lang een idee van mij geweest, om mijn dromen in miniatuurtjes na te maken en die dan te fotograferen. Ik heb ook al in mijn slaap een melodie gedroomd die ik inzong toen ik wakker werd. En als ik die dan achteraf beluisterde, moest ik wel denken: ‘Wat ben ik aan het zingen’? 

Heb je een droom die je het meeste bijblijft?
‍Er zijn een aantal dromen waar ik naar terug blijf gaan en ondertussen al de infrastructuur van ken, hoewel het plekken zijn die niet bestaan. Zo is er bijvoorbeeld eentje met een grote boom, een weg naar beneden, een bibliotheek en een café. Dat café is het punt waar ik altijd de weg terugvind in mijn droom, waar ik continu naar keer, omdat daar altijd een nieuw verhaal afspeelt op dezelfde plek. Uit letterlijk elke droom die ik al heb gehad, heb ik ook een levensles gehaald. Ik kan dan achteraf analyseren vanwaar de dingen kwamen uit mijn dag. Ik had bijvoorbeeld ooit een droom over een soort submarine-race waar ik aan deelnam, maar ik bleef de hele tijd foto’s maken van mijzelf. Dus toen ik wakker werd, besefte ik dat ik te veel op mijn gsm zat en te veel bezig was met mezelf. Want ik zat letterlijk in een superspannende race waar ik niet eens op kon focussen. Dus, da’s wat ik eruit meeneem, ja.

Ben je een dagdromer?
‍Ja, enorm, het is echt problematisch aan het worden zelfs. Onlangs las ik daar nog iets over op Instagram, niet de beste source, dat dat eigenlijk echt niet gezond is om zoveel te doen. Omdat je zo ver weg van je realiteit gaat dat je ook het echte leven niet meer apprecieert. Het kan ook altijd beter in je hoofd en dat is wel zo; ik leef een beetje in een geromantiseerde versie van het echte leven, denk ik. En omdat ik zoveel dromen onthoud, word ik soms geconfronteerd met het feit dat het leven een beetje saai is, maar misschien moet ik dat omarmen.
‍
Vind je dat vreemd om zoveel dromen te onthouden?
Ik heb dat eens onderzocht en er zijn een aantal types die dat hebben, dat zijn altijd kunstenaars of creatievelingen. Dus, ik denk dat het wel te maken heeft met het feit dat ik creatief bezig ben, al van kinds af aan. Ik ben ook een heel beeldend persoon en ik kan niet zo goed lezen, wat jammer is. Want ik zou dat een heel leuke hobby vinden, maar ik kan de focus niet bewaren en ik heb gewoon echt visuele prikkels nodig. Mijn ouders steunden dat ook wel heel hard. Blijkbaar wisten ze al in het eerste leerjaar: ‘Ja, Aude gaat naar de kunstschool’. Dus, dat was een feit vooraleer ik ervan bewust werd. Niemand in mijn familie doet ook kunst, maar persoonlijk denk ik dat het komt van mijn buurvrouw. Omdat mijn ouders vroeger fulltime werkten, ben ik eigenlijk voor een groot deel van mijn jeugd opgevoed door haar. Jeanneke heet ze, shoutout Jeanneke! Zij heeft echt wel mijn leven veranderd als kind. Zij was zelfstandig kunstenaar, dus ik spendeerde bijna elke dag in haar atelier. Ik mocht veel schilderen en veel aanraken, want zij verzamelde echt alles ter wereld en ik nu ook. Dus ik ben echt een hoarder geworden, misschien wel een beetje door haar (lacht).
‍
En ben je ook een nachtraaf?‍
Ik ben een alles-raaf: een ochtendmens en een avondmens. Ik ben een ochtendmens om mijn boodschappen te doen, te koken, lekker (knipt haar vingers) een work-out te doen, te studeren. In de middag val ik meestal een beetje stil en dan doe ik ook graag een dutje, want ik blijf in de avond graag lang op om mijn foto’s te bewerken. Dat is fijner wanneer het wat donker is. De dag is voor mij ook pas voorbij als mijn werk klaar is. Dat is eigenlijk een slechte gewoonte, maar ik ben iemand die waarde hecht aan mijn dagelijkse productiviteit. Dus als ik dat niet kan zijn, straf ik mezelf door te werken tot ik het verdien. Ik kan me inbeelden dat anderen dat een beetje zien als ‘oei, da’s niet zo een gezonde relatie tot uzelf’, maar ik word heel gelukkig van werk. Het is ook leuk natuurlijk: ik hou van foto’s trekken en bewerken, dus dan is dat ook geen last voor mij.
‍
Slaap je nog met je knuffels? ‍
Ik heb nooit een knuffel gehad. Omdat ik allergisch ben aan alles op de wereld - zelfs aan water, dat is een fun fact (lacht)! Ik ben opgegroeid in de couveuse van het ziekenhuis en ik moest altijd gewoon echt goede stoffen rondom mij hebben. Niks van plushies, want dat reageerde op mijn adem of op mijn huid. Mensen die wel knuffels hebben, dat snap ik dus niet. Mijn zus slaapt bijvoorbeeld met veertig knuffels en dan denk ik ‘oh, je hebt toch geen plek meer om te slapen’, zo irritant. Ik heb wel een geboortelakentje en da’s volledig aan flarden gescheurd omdat ik daar de hele tijd op knabbelde.

Hoe ziet je ideale slaapplaats eruit?
Ik vind mijn bed nu eigenlijk wel echt episch, want ik heb nu eindelijk mijn eigen zin kunnen doen. Tot mijn negentien heb ik mijn kamer moeten delen met mijn zus, dus voor mij is het redelijk nieuw om een eigen plek te hebben. Ik ben gewoon zo dankbaar voor de privacy en voor het feit dat ik mijn muur rood heb kunnen schilderen, dat ik eigenlijk al helemaal content ben. Ik vind mijn kamer de max en spendeer nergens liever tijd dan daar of in de tuin.

Zou je jezelf omschrijven als een goede of een vaste slaper?
Ik ben een supervaste slaper. Mijn zus en ik hebben thuis ooit door het brandalarm geslapen; dat was gewoon een foutje aan de melder, maar mijn ouders hebben dat dan de hele tijd proberen uit te zetten en konden niet geloven dat wij daar hebben doorgeslapen. Ik kan ook op het vliegtuig slapen, ik kan rechtstaand slapen, ik kan zittend slapen, ik kan nu slapen. Soms slaap ik dus op rare plekken, zoals op een handdoek op de grond, dat was zeer hard (lacht). Maar ook toen kon het erger, want er was iemand die onder het toilet in slaap is gevallen, dus eigenlijk viel het nog mee. Zelf heb ik ook wel eens op het toilet geslapen en omdat ik zat, steunde ik op mijn ellebogen en kreeg ik twee gigantische bloeduitstortingen op mijn benen (lacht).

Wat doe je als je niet in slaap valt?
Ja, reels scrollen, de classic, en meestal ook wel gewoon tekenen. In het begin zit ik dan op mijn gsm, wanneer er plots een soort van post-reel clarity komt waarbij ik denk ‘oh my god, wat ben ik aan het doen met mijn leven? Het is zes uur ’s ochtends, het is licht buiten én ik heb vier uur lang gescrold’! En dan ben ik zo van ‘oké, wegleggen, lichtje aan, beetje tekenen’. Of ik probeer te lezen, want ik ben daar toch zo slecht in. En dan val ik gewoon direct in slaap (lacht).

Wanneer heb je nog eens een nachtje over iets geslapen? Over welke beslissing ging het toen?
Ik ben een supervaste slaper. Mijn zus en ik hebben thuis ooit door het brandalarm geslapen; dat was gewoon een foutje aan de melder, maar mijn ouders hebben dat dan de hele tijd proberen uit te zetten en konden niet geloven dat wij daar hebben doorgeslapen. Ik kan ook op het vliegtuig slapen, ik kan rechtstaand slapen, ik kan zittend slapen, ik kan nu slapen. Soms slaap ik dus op rare plekken, zoals op een handdoek op de grond, dat was zeer hard (lacht). Maar ook toen kon het erger, want er was iemand die onder het toilet in slaap is gevallen, dus eigenlijk viel het nog mee. Zelf heb ik ook wel eens op het toilet geslapen en omdat ik zat, steunde ik op mijn ellebogen en kreeg ik twee gigantische bloeduitstortingen op mijn benen (lacht).

Wat is je levensdroom?
‍Mijn levensdroom is fotograaf zijn op een festival. En misschien ook wat grotere namen kunnen fotograferen zoals Tyler, the Creator, da’s mijn favoriete artiest ever, of een eigen magazine kunnen starten. Ik zou later ook iets met drukken willen doen: een eigen uitgave of boek hebben, een volledig oeuvre dat écht afgewerkt is. Dat is misschien wel een droom. Vroeger wou ik heel graag modeontwerpster worden, ik heb dan ook twee jaar mode gestudeerd en dan mijn degout gekregen. Ik maak nog altijd mijn eigen kleren, al zal het nooit meer op de schaal zijn van een ontwerpster. Toen zat ik ook nog in het middelbaar en herinner ik me dat ik naar de infodag op KASK ging en direct voelde dat ik daar niet thuishoorde. Dan ben ik voor Mixed Media gegaan, dat was een zeer goede keuze uiteindelijk. Ik hoor daar ook volledig in thuis, dus ik kan mij letterlijk niets anders inbeelden dat ik zou studeren. Het is echt ideaal voor mij.